skip to Main Content
CHOOSE YOUR LANGUAGE:     |

nieuwsbrief mei

Beste vrienden,

dm_1Na een vruchtbare tijd waar we met Medische Pastorale teams waren uitgetrokken vanuit onze hoofdbasissen naar voornamelijk de Andes en de Amazone werd het tijd om het medische werk en het werk dat we verrichten onder de weeskinderen in Haïti verder op te volgen. In Haïti werken we met onze Medische Pastorale teams voornamelijk ongeveer 8 uur N.O. van Port-au-Prince in de bergen rondom Manceaux en ongeveer 8 uur Z.W. van Port-au-Prince in Morency. In Manceaux, dat in de Artibonite ligt heeft de Cholera epidemie na de aardbeving ziekte en ellende aangericht. In Morency dat in de vlakte ligt heeft dan weer de Orkaan Sandy 2 jaar geleden erg veel schade aangericht. De armoede op beide plaatsen is er heel erg.

Toch zijn er overal kleinere kerkgemeenschappen waar we mee kunnen samenwerken. Op beide plaatsen hebben we enkele maanden geleden een kleine Medische post kunnen opzetten. We hopen ook meer infrastructuur aan te brengen voor opvang en scholing van weeskinderen en kinderen van heel arme families.

Eerst zijn we naar Morency (Zuidwesten van P.a.P.) vertrokken waar ik nu wat meer zal over schrijven. De rit alleen al naar die afgelegen streken is een avontuur op zich.

dm_2Haïti komt omwille van de grote armoede en al deze rampen chaotisch over! Zelf ontsnapten we ternauwernood aan een ernstig verkeersongeval dichtbij de centrale markt op de “weg” gelegen tussen Port-au-Prince en het Zuiden. Dit gebeurde ter hoogte van de de “armen markt” in Carrefour, Haïti. Onze 22 jarige oude jeep bemand door een team van tien werd van de weg gereden door een ander voertuig en belandde bijna in een grote menigte. Er lopen daar honderden mensen en kinderen door mekaar langs en op straat. Verkeersregels zijn onbestaande. De stank van alle restafval – dat nooit wordt opgehaald – is er ondraaglijk in een hitte die vlug boven de 40 graden Celsius gaat. Op klaarlichte dag zag ik ratten rondom de mensen – die gehurkt allerlei spulletjes verkopen om te overleven – kruipen. Ik verwittigde hen maar ze reageerden niet…. Zij hebben inderdaad al andere “waters” doorzwommen de laatste jaren alhoewel zulk een onhygiënische toestanden om epidemieën schreeuwen…. (Foto 1).

In Morency hebben we veel medisch en tandheelkundig werk kunnen doen in samenwerking met een team van Noorwegen.

Er is daar wel nog geen stromend water of elektriciteit en dus ook geen Internet…. Toch zijn we er in geslaagd om er een eerste “multifunctioneel” gebouw neer te zetten. Het werd onze “poly kliniek” gedurende ons verblijf en we konden daar nu ook slapen in een echt bed…

Dankzij o.a. jullie giften werd dit gebouw opgetrokken waarvoor ik een ieder dankbaar ben! We konden er 100den patiënten diagnosticeren en behandelen. De “werk” omstandigheden zijn allerminst gemakkelijk en de hitte soms ondraaglijk.

dm_3Dit maal viel het mij op dat vele kinderen “schurft” (Scabies) vertoonden. Een heel vervelende huidaandoening die wordt veroorzaakt door besmetting met mijten die zich in de menselijke huid ingraven en daar hun eitjes leggen. Dit heeft dan op zijn beurt enorm veel jeuk met vorming van rode knobbeltjes. De kinderen krabben zich voortdurend vanwege deze ernstige jeuk en veroorzaken zo bacteriële huidinfecties door het vuil onder hun nagels. Onbehandeld leidt dit naar verwikkelingen die zelfs reumatische hartziekten of nierziekten (streptokokken glomerulonefritis) kunnen veroorzaken. Dit kan dan weer leiden tot nierfalen en sterfte op jonge leeftijd . . Het grootste probleem ontstaat wanneer deze ziekte niet volledig en tijdig behandeld wordt daar er meestal een vlugge overdracht plaatsvind via huid contact.

Haïti heeft – naast de cholera epidemie in 2012-2013 – ook geleden onder een andere epidemie veroorzaakt door een virus. Plaatselijk wordt de ziekte “Chikungunya” genoemd. Deze virus wordt verspreid door dezelfde muggen (Aedes mug) die knokkelkoorts (Dengue) en soms ook gele koorts verspreiden.

Voor ons als artsen, verpleegsters en hulpverleners ontstaat de grootste frustratie niet zozeer omwille van de slechte levens omstandigheden maar omwille van het feit dat we de ziekten soms onvoldoende kunnen behandelen wegens gebrek aan medicatie die we niet kunnen aankopen door gebrek aan financiële middelen. Als we dan toch eens een goeie bevoorrading kunnen aanleggen is het dan terug frustrerend om te zien hoe vlug de medicatie “verdwijnt”. Niemand kan er betalen….

We zoeken ook giften om er zonnepanelen aan te leggen die ons dan van de nodige elektriciteit (en misschien Internet….) zouden kunnen voorzien.

dm_4Vanuit Morency zakten we terug af naar Port-au-Prince. Dit geeft me altijd wat tijd om de meest noodzakelijke correspondentie en administratie bij te werken. Dus ben ik toen ook begonnen met deze Nieuwsbrief te schrijven. Het Haïtiaanse team is ondertussen op zoek – of soms bijna op jacht! – om de nodige medicatie terug aan te kopen. De aankoop van grote hoeveelheden medicatie om ganse dorpen te behandelen is dikwijls een dure zaak en het is goed dat ik mij ondertussen kan “verstoppen” en meer administratief werk kan doen. Als men een “blanke” ziet bij aankoop verdrievoudigen de prijzen vlug….

Straks is het weer verder trekken naar het Noordoosten in Haiti, naar de bergen…. Daar hebben we een gelijkaardig project. Gezien de vele regens de afgelopen dagen en het zware “parcours” gebeurt dit dikwijls met gehuurde “Cross moto’s”.

Zoals u las in de vorige Nieuwsbrief gaat ook het werk in Bolivia door. Dr. Ino schreef mij gisteren nog een verslag over hun mobiele medische expeditie.

Als lokale Directeur heeft Dr. Ino ons de laatste jaren toch door enkele moeilijke situaties geholpen. God zij dank ervaren we nu geen bedreigingen meer van de cocaïne gerelateerde familie clans in Santa Ana de Yacuma in het verre Noordoosten van Bolivia (Departement Beni). We hebben dan ook ons actie terrein enkele 100-den Km. verplaatst naar het Zuidoosten (Departement Santa Cruz) maar nog steeds heel dichtbij de Braziliaanse grens waar de armoede het grootst is. Eens over de grens in Brazilië zie je dan weer de infrastructuur (wegen, hospitaaltjes, scholing, etc…) verbeteren.

Vanuit Pakistan blijft er heel slechte nieuws toekomen. Bomaanslagen, vervolging en grote noden lijken er nooit te eindigen…

dm_5Zo schreef onlangs 1 van mijn teamleden … “Het is heel triest voor ons om jou te melden dat er 20 doden en 80 gewonden zijn gevallen in een dubbele zelfmoordaanslag (Taliban) op een protestantse en een katholieke kerk in de christelijke gemeenschap in Youhanabad, Lahore. Ik bezocht het getroffen gebied met ons team en we werden onderdeel van een project vlak voor de kerk. Het is heel moeilijk voor mij om alles uit te leggen. We huilden met zijn allen en baden. We konden zo weinig doen terwijl zwaar gekwetsten ons de hele tijd in pijn toeriepen : “Help ons, help ons ….”. Het is onmogelijk om zulk een situaties te beschrijven.
De bomaanslagen in Youhanabad is de thuisbasis van meer dan 100.000 christenen. Wij weten niet hoe we verder deze situatie moeten aanpakken. Wij hebben uw steun zo dringend nodig….”.

De situatie voor de minderheidsgroepen is daar echt onmogelijk geworden omwille van alle vervolging. Er is nu niet alleen aanwezigheid van de Taliban (die zelfmoordaanvallen uitvoeren op de Christenen als reactie op de drone aanvallen van de VS) en Al Qaeda maar nu is ook ISIS daar aanwezig.

Verder kwam er enkele dagen nadien nog een briefje uit Pakistan: “Dr. Rik, een jongen van 19 jaar is afgelopen nacht overleden in hevige pijnen wegens gebrek aan medische zorg …. Hoeveel meer levens moeten er nog vallen? Een andere jongen kreeg een groot voorwerp (paal!) in zijn buik. Ik heb geen woorden om de pijn, frustratie en ontbering te beschrijven maar hoop dat we wat verlichting kunnen brengen …”. Ik heb de foto van die jongen zelf gezien… Er zijn geen woorden hoe vreselijk mensen voor mensen kunnen zijn.

Een week later werd Nauman Masih, een 15-jarige jongen in brand gestoken (half april) in Lahore, Pakistan, omdat hij zei dat hij een christen was nadat hij “kleur” moest bekennen…. Twee mannen sloegen hem, gooiden kerosine over hem en zette hem in brand. De jongen overleed enkele dagen later omwille van grote brandwonden.

In mijn volgende brief zal ik nog iets meer schrijven ivm ons werk in de bergen in Haiti (Manceaux), de streek waar de cholera epidemie uitbrak en waar we dus ook een veldhospitaaltje hebben.

Namens alle DM-leden wil ik jullie in elk geval van harte danken voor elke blijk van ondersteuning.

Hartelijke groeten van alle DM-Team leden,

Rik

This Post Has 0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back To Top