skip to Main Content
CHOOSE YOUR LANGUAGE:     |

Nieuwsbrief februari 2014

Beste vrienden,

dm_01We hadden er net een medisch expeditie opzitten in de Boliviaanse Amazone. Dan trokken we naar de Zuidelijke Andes waar Dr. Oscar nog steeds werkzaam is in de kliniek die we in Paichu hebben opgestart. Ook hebben we toen alle omliggende dorpen bezocht en werd de nodige pastorale hulp verleend in het kerkje dat we daar hebben helpen bouwen. Het ganse dorp en omliggende dorpen zijn als het ware « tot leven » gekomen sinds onze eerste hulp daar nu al meer dan 10 jaar geleden.

Het was 8 November.  Ik had onderdak in de « cuarto de empleada » bij het gezin van Dr. Ino. Dit is het kamertje waar normaal degene woont die het ganse huishouden doet voor een bepaalde familie…Niks voor mij dus!  Maar het voornaamste was wel dat ik op Internet kon gaan om de teams en patiënten op te volgen in Haïti en Pakistan. Er waren vooral veel zwaar gewonden in N. Pakistan omwille van het aanhoudende geweld van de Taliban (zie vorige Nieuwsbrief).

Soms begaf het signaal en verliep het doorsturen van emails en geldelijke overschrijvingen tergend traag maar meestal functioneerde Internet relatief goed… Ook waren we een laatste medische expeditie aan het voorbereiden naar de Guaranie streek in Zuid-Bolivia tegen de Paraguayaanse grens….

Daar in dat kleine kamertje in Z. Bolivia kwamen er plots allerlei berichten binnen van de Tyfoon Haiyan en de noodtoestand aldaar. Het is u allicht meer dan voldoende gekend wat er zich daar allemaal afspeelde. Ikzelf volgde vooral het Belgische B-fast team op daar ik daarmee had samengewerkt gedurende de aardbeving in Haiti. Ik heb B-fast toen naar het weeshuis gebracht van Johan Smoorenburg « Hart voor Haiti » in Port-Au-Prince. Ze hebben daar toen ook voor een 25.000 Euro medicatie achtergelaten.

dm-01aDe eerste noodhulp in de Filipijnen bleek tergend traag te gaan… en ik schrok wel even toen ik las dat bijna een half miljoen Euro ging naar B-fast terwijl ze daar amper 12 weken verbleven hebben. Het duurde dan nog  een 4 tal dagen om hun veldhospitaal op te zetten. OK, men sprak wel van een logistieke nachtmerrie maar ze hadden toch een 20 tal logistieke helpers, enkele verpleegsters en een paar dokters mee. Maar goed, ik wil hier allerminst kritiek geven op mensen die al echt iets goed willen doen. Toch roept dit natuurlijk steeds vragen op…

Zelf was ik helemaal niet van plan van te gaan… Ik weeg steeds alles af, zoek God in alles en vergaar zoveel mogelijk informatie om de juiste beslissing te kunnen nemen op het juiste moment. Er is inderdaad zoveel nood overal in deze wereld.

Maar soms moet men kunnen snel beslissen… Daar in dat kamertje in Bolivia kreeg ik plots contact met de missie waar ik in de US bij aangesloten ben.

dm_02WME had zendelingen-ontwikkelingswerkers in Zuid-Oost Azië en 1 van hen doet vooral veel werk op « Bantayan Island »  en omliggende eilandjes. Clint is een dertiger, getrouwd met een Filipijnse en ze hebben een schat van een baby. Hij zat in grote nood! Er was op dit eiland geen medische hulp voorzien voor de slachtoffers.

Samen met de media ging alle hulp naar Tacloban op Leyte Island wat men kan begrijpen omwille van de grote vernieling daar. Maar naast Leyte Island zijn er nog 7.106 eilanden waarvan een duizendtal bewoond door een 100 miljoen inwoners! Het betreffende eiland « Bantanyan Island » lag werkelijk in het « oog » van de orkaan en was volledig verwoest !

WME wou mijn reis betalen en gaf ook nog wat extra geld mee om de eerste medicijnen aan te kunnen kopen. Uiteindelijk was de beslissing vlug gemaakt. Dr. Ino ging het werk verder leiden in Bolivia en hielp mij enorm om in 24 uur tijd een oudere maar reuze North-Face rugzak gevuld te krijgen… Neen niet met kleren. Ik wist hoe heet het daar ging zijn…  Wel vol met medicijnen, verbanden en de nodige medische instrumenten. Ook deed ik nog vlug enkele medische check ups om te zien of ik voldoende hersteld was van mijn ziekte afgelopen zomer.  Alles bleek in orde behalve dan mijn hartslag die nog steeds hoog is in rusttoestand maar niet meer onregelmatig.

dm_03Ik vloog dus rechtstreeks vanuit Bolivia en landde 48 uur later op Cebu Island. Het was een enorm lange reis omwille ook van alle wachttijden op de vliegvelden… Ook zat ik plots met een « jet lag » van 14 uur…. Na een korte rust kocht ik met het geld dat ik nog had (alles moet daar contant betaald worden) voor ongeveer 2.000 Euro extra medicijnen in een apotheek in Cebu stad. En Clint bracht mij de daaropvolgende uren naar Noord-Cebu Island.

Als je op de kaart (google maps) het traject volgt van Tyfoon Haiyan/Yolanda dan kan je zien dat Bantayan Island en omliggende kleinere eilanden werkelijk in het oog van de orkaan kwamen te zitten na de « passage » over Leyte Island (Tacloban).

Noord Cebu Island was al goed verwoest maar het was nog veel erger op die kleinere eilandjes (nog iets meer Noordelijk gelegen) waar niemand naar omkeek.

[button href=”https://www.doctorsonmission.org/nl/doe-iets/” target=”_self” size=”btn-small” class=”btn-warning” type=”button”]Donate Online[/button]

Eens aangekomen in het Noorden van Cebu Island zijn we op 1 van die boten gestapt waar er jaarlijks enkele van zinken met honderden doden omwille van de schamele toestand van die boten. Identiteit of persoonsgegevens worden niet nagegaan. Dus iedereen heeft er steeds het gissen naar hoeveel en wie de slachtoffers zijn als er al zo’n bootramp gebeurd.

In ieder geval zagen ze er nog beter uit dan de « boten » waarmee we medische expedities op de Mamore (Amazone) rivier in Noord-Oost Bolivia hadden uitgevoerd.

En inderdaad, Clint had gelijk. De toestand in Bantanyan was verschrikkelijk !  Een grote verwoesting van al die houten huisjes. Zelfs beton en stenen huizen waren met de grond gelijk gemaakt. Het leek zoals de aardbeving in Haïti. Toch minder ernstig…     Er waren per slot van rekening « maar » 5.500 doden (ongeveer) op de Filipijnen terwijl ze in Haïti nog steeds niet weten of er nu wel 243.000 of 255.000 doden waren. Zomaar eventjes een verschil van 12.000!!  Stel je voor dat er een ramp gebeurt in Nederland of België en men weet niet eens of er nu wel 12.000 minder of meer gestorven zijn! Maar – wat het medische betreft – blijven de tienduizenden (honderdduizenden in Haïti) achtergebleven zwaar gewonden het grote probleem voor een arts. Naar mijn persoonlijke rekening is dit meestal dubbel zo hoog als het aantal dodelijke slachtoffers.

En ook de epidemies die nadien uitbreken in de vluchtelingen kampen… De diarree’s, longontstekingen, allerlei tropische ziekten, etc… Dit, omwille van gebrek van slechte of gebroken sanitaire systemen door de ramp. De hitte, de stank van de doden onder het puin, wonden die dagen hebben opengelegen, de paniek van de daklozen en hongerige mensen om je heen. Je kunt dat eigenlijk niet beschrijven en zelfs ook niet echt in beeld brengen. Je moet er midden inzitten en als arts zit je natuurlijk in het centrum van die ellende.

Ook het plotse vertrek van alle emergentie teams en het niet reageren van de lokale overheden veroorzaken nadien nog heel veel ellende. Vooral baby’s, kinderen en ook jongere (dikwijls zwangere) moedertjes behoren tot de risico groep.

dm_04

En dan heb je het nog niet over de psychische trauma’s. Je moet maar eens kijken in de « lege » ogen van de kinderen om te beseffen dat dit zomaar niet te verwerken is in 14 dagen… Velen heb ik toch terug aan het lachen gekregen…

Het grote nadeel op de Filipijnen was dat dit 1 grote eilandengroep vertegenwoordigd en dat vele eilandjes heel moeilijk te bereiken zijn. En dan heb je natuurlijk nog de wegen zelf die soms volledig versperd zijn omwille van omgevallen huizen, bomen, etc….

dm_05De orkaan had windsnelheden van 314 km/uur bereikt. Daarom wordt deze orkaan de storm genoemd met de hoogste windsnelheden ooit gemeten. Het valt moeilijk te begrijpen wat zulk een stormen kunnen aanrichtten… Ik ervoer hetzelfde als tijdens de Haïtiaanse aardbeving (Jan. 2010) en toen de orkaan Sandy (eind 2012) over Zuidelijk Haïti kwam!  70 tot 80% van alles wat in het oog van de orkaan kwam was volledig verwoest.

Ik ben daar dan van het ene dorp naar het andere gebracht tot in de gevangenis toe om patiënten te zien. Soms wel 100 per dag! Clint leidde mij overal naartoe en gaf de mensen nieuw hoop. Wonder boven wonder voelde ik mij sterk en opgewassen tegen het werk.

[button href=”https://www.doctorsonmission.org/nl/doe-iets/” target=”_self” size=”btn-small” class=”btn-warning” type=”button”]Donate Online[/button]

We hadden minstens nog een bed en 2 uur elektriciteit s’avonds laat (via generator) om contact op te  nemen met de buitenwereld wat niet het geval was in de eerste dagen van de aardbeving in Haïti of zelfs nu nog niet in binnenland Haïti.

dm_06Wat mij het meeste trof was dat ikzelf geen enkele andere dokter heb gezien op Bantanyan Island en de omringende eilandjes. Geen buitenlandse en ook geen Filipijnse arts ! Enkel 1 verpleegster die dochter was van een locale voorganger en mij enkel op 1 plaats kon ondersteunen. Ik moest alzo mijn eigen teams steeds weer zelf samenstellen en maakte van eenieder die Engels verstond, kon lezen of schrijven of enige scholing had een verpleegster, administrator of apotheker….al naargelang. De gehele voorbereiding duurde amper 20-30 minuten en dan was het werken geblazen…. Ik zat dan ook vrij vlug door al mijn voorraad van geneesmiddelen…

Dan trof ik een kerkje aan waar mensen mij vertelden dat er donaties waren toegekomen die waarschijnlijk geneesmiddelen waren.  Ik kon het eerst niet geloven. Wie zendt er nu een vracht geneesmiddelen zonder dokter?  Maar het bleek waar! De boxen stonden daar gewoon ongeopend daar niemand wist wat er mee te doen… Ze waren gezonden door Compassion International.

Ik keek ernaar en zei « Open these boxes and let’s use everything that’s in there ! » en zo konden we verder werken dag na dag tot het pikdonker werd.

Toen ik uiteindelijk terugkeerde kreeg ik wel een klop van de hamer. Het was eventjes meer dan genoeg geweest. Gedurende Kersttijd en Nieuwjaar heb ik meer in bed doorgebracht dan ooit… maar nog steeds met de Laptop bij mij want vooral in N. Pakistan gaat het er werkelijk gruwelijk aan toe nu de Taliban openlijk oorlog heeft verklaard aan de religieuze minderheden. Dat zijn er ongeveer 6 miljoen…. Zelfs het Pakistaanse leger is niet in staat  hen in bedwang te houden in de streek waar we werken (N. Pakistan).

Ook kreeg ik nadien nog talrijke oproepen vanuit de vluchtelingenkampen in de Filipijnen. Het ergste – zoals ik het zie – is dat alle emergentie teams vertrekken als CNN en andere media kanalen vertrekken en mensen achterblijven….met niks…en in zeer onhygiënische toestanden. Zelf had ik beloofd aan DM van geen nieuwe locale teams op te zetten daar we dit (financieel) niet aankunnen als organisatie.

Nu vandaag zijn er iedere dag doden omwille van tropische ziekten (zoals Dengue Fever) en ook gewone luchtinfecties en diarree’s omwille van de onhygiënische toestanden in deze kampen. Zulke emails komen dan nadien toe in jouw e-mail box…Maar het is zo goed als onmogelijk om dit alles bij te houden.

Ook is het moeilijk te begrijpen waarom men niks preventiefs doet zoals Nederland deed met de Delta werken na de ramp in 1953 want dit was zeker niet de eerste Tyfoon… Dit was de 13de storm, de 9de Tyfoon en de 5de super Tyfoon op de Filipijnen, alleen nog maar voor 2013!  Maar deze ene Tyfoon trof wel11,3 Miljoen mensen en veroorzaakte 653.000 daklozen …

Nadien heb ik nog vlug enkele missie conferenties meegenomen en als je deze brief ontvangt zit ik in het binnenland van Haïti waar we dringende hulp nodig hebben voor medicijnen voor onze kliniekjes. De kliniekjes staan er maar we hebben de middelen niet om hen te laten functioneren. Een ander ernstig probleem zijn de inlandse weeskinderen. Ik zocht ze niet op. Het was mijn bedoeling niet van ook daar nog mee te beginnen….maar ze kwamen naar de « blanke dokter » in de hoop van te kunnen overleven. Meestal naakt, ondervoed en met allerlei ziektes… Voorlopig heb ik er nu een 100 tal weeskinderen bij maar we hebben wel nog geen gebouw voor hen. Dit is in Morency,Haïti. In Manceau, Haïti zouden er meer dan 200 op de wachtlijst staan…

Maar meer nieuws hierover in de volgende Nieuwsbrief…

Al bij al had ik steeds het gevoel dat ik op de plaats was waar God mij wou en konden we veel mensen bereiken !  Dank voor eenieder die tot steun was!  Weet dat jullie deel uitmaken van dit werk met elke gift die gedaan wordt hoe klein ook. Bezoek https://www.doctorsonmission.org/nl/doe-iets/  en je zult zien dat je al met gemiddeld 7 Euro per maand een kind kunt redden. Dat was onze berekening een tijdje geleden. Onderaan links staat de Bankinformatie voor Nederland en Belgie.

Hartelijke groeten !

[button href=”https://www.doctorsonmission.org/nl/doe-iets/” target=”_self” size=”btn-small” class=”btn-warning” type=”button”]Donate Online[/button]

This Post Has 0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back To Top