skip to Main Content
CHOOSE YOUR LANGUAGE:     |

Nieuwsbrief – 2015/08

 

PAKISTAANS TEAM STEEKT HANDEN IN MEKAAR EN ZET NOODHULPLIJN OP OM DE DOOR DE AARDBEVING GETROFFEN ONBEREIKTE NEPALEZEN BIJ TE STAAN IN DE BERGGEBIEDEN RONDOM POKHARA. 


Parvati Shrestha, 32 jaar is de vrouw van Bijay. Zij leven in een afgelegen bergdorp dat moeilijk bereikbaar is vanuit Kathmandu, Nepal. Zij hadden geen land of eigen huisje. De huur maakte de schulden groter en groter. Haar man Bijay besloot uiteindelijk om te gaan werken in Malaysia hopende op een betere toekomst. Parvati zijn vrouw bleef achter in Sunkhani met haar zoon Isaac.

dm-1Dan kwam die zwarte zondag nu al meer dan 2 maand geleden. Parvati verliet de kerk en ging terug naar haar dorp. Het was 9 uur in de morgen… Ze plande verder te naaien met haar naaimachine die ze als gift had gekregen. Plots schudde de grond onder haar hevig…

Grote rotsblokken kwamen naar beneden gedonderd richting haar huisje dat op een steile helling was gebouwd. Ze nam haar zoon Isaac bij de hand maar kwam zwaar ten val en donderde in het ravijn. Iets brak haar val. Roerloos bleef ze liggen. Op hetzelfde moment zag ze een buurvrouw voor haar ogen de afgrond intuimelen…. Kreunend van de pijn blies zij haar laatste adem uit een 100 meter dieper en stierf…

Parvita wou verder wegvluchten maar kon niet. Grote stukken rots hadden haar benen verpletterd. De pijn was intens. Er vielen nog meer stenen en….nog meer mensen…. Ze probeerde weg te vluchten maar helaas “verder vluchten kon niet meer”. Haar benen waren verpletterd en bloedden hevig. Haar zoon Isaac – die ze voor de val aan de hand had – weende voortdurend. Ook zijn voet was verpletterd geraakt onder de brokstukken. Zijn lichaam zat onder het bloed. Rondom hen lagen dode lichamen. Velen waren vrienden, buren en familie leden…..Daar lagen ze… Ieder uur leek wel een dag te zijn. Er was geen water of voedsel, ook geen medicijn tegen de pijn. Zelfs geen “asperientje”…

dm-2Ze wou opgeven. Er was geen hoop. Er kwam geen redding… Alles werd zwart voor haar ogen die “zwarte zondag”. De aarde had hevig gebeefd en geschud…

Twee dagen later werd ze opgepikt door een helikopter. De dokters vertelden haar dat er niks anders op zat dan haar beide benen te amputeren. De volgende dag zag ze haar zoon Isaac terug. Ook bij hem werd zijn linker voet en 3 vingers geamputeerd.

Het zijn zulke verhalen die ons Pakistaans team “ter ore” kwamen. Zij konden niet  blijven zitten en staken de handen in elkaar.  Een logistieke hulplijn werd opgezet. De nood was groot….te groot. Water, voedsel, geneesmiddelen, tenten…. Alles was nodig!

De Internationale hulp geraakte niet in de zwaarst getroffen berggebieden. Via kleine kerkgemeenschappen kon ons team van N. Pakistan verder helpen tot ook bij ons de enkele extra giften die waren toegekomen opgeraakten.

Ook in Pakistan zelf is de ellende groot… Dankzij wat verkregen steun konden we verscheidene naaimachines aanschaffen voor jonge weduwen die hiermee heel gelukkig waren. Zo konden ze immers voor zichzelf voorzien. De mannen van de meeste van deze jonge weduwen werden dikwijls op gruwelijke manier vermoord. Niet alleen Al Qaeda en Taliban nemen wraak op de Pakistaanse minderheidsgroepen omwille van de Amerikaanse drone-aanvallen op hun leiders. Ook ISIS is er nu aanwezig en heel wat jongeren worden ter plaatse gerekruteerd.

dm-3En toch is er hoop! Toch kunnen we hoop brengen in deze verscheurde wereld. Vooral ook dankzij jullie hulp. Soms kunnen we maar iets kleins betekenen. Toch krijgen mensen hoop met iedere actie! Zoals die rolstoel die we konden aanschaffen en geven aan het gehandicapte weeskind in het weeshuis van Robin…. Tot ook Robin – waar ik mee samenwerkte in 2011 en 2012 – zelf voor de 2de maal in 2 jaar zijn baby verloor omdat we over geen voldoende medische hulp beschikten.

Dankzij enkele giften konden we Robin & Zara toch een beetje troost brengen en de spoedopname en begrafenis kosten betalen. Op die manier konden we hen verhinderen om hun eigen trouwringen en de weinige huisraad die ze bezaten te verkopen. Robin & Zara voelden zich al gebroken toen ze hun eerste baby verloren die aan een slepende en pijnlijke huidziekte stierf.

dm-4Dit zijn maar enkele voorbeelden van de talloze berichten die bij mij binnenkomen. Als je tot een minderheidsgroep behoort stelt je leven nog maar weinig voor.. We doen met de weinige giften wat we kunnen en brengen zo steeds ergens hoop!

 

Het nieuws van de aardbeving in Nepal kwam ik pas te horen toen we met motorfietsen uit de moeilijke toegankelijke Haïtiaanse bergen kwamen (Manceaux). Ook daar is er grote nood en hebben we net als in Morency (zie vorgie Nieuwsbrief) een kliniek en een grote groep weeskinderen. Het medisch werk zonder elektriciteit en stromend water is er moeilijk. Toch blijven we ook hier hoopvol. Ons team doet wat het kan met de giften die we krijgen.

dm-5Ook in Bolivia konden we honderden mensen helpen in dorpjes zoals Sausalito, Cruce Piraimiri en Piraiciti. Ongekende dorpen….zelfs voor de Bolivianen maar ook hier brengen we de nodige hulp, steun en hoop dankzij jullie bijdragen!

Dank voor elke gift hoe klein ook voor dit werk!

Dr. Rik en alle DM Team leden

This Post Has 0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back To Top