skip to Main Content
CHOOSE YOUR LANGUAGE:     |

DM Nieuwsbrief Augustus 2013

Beste vrienden,

Soms moet ik al zelf even gaan terugzoeken om te zien waar we gebleven waren in verband met de laatste stand van zaken met al het medisch missie werk dat Doctors On Mission uitvoert in het diepe binnenland van Bolivia, Haiti en Pakistan. Ik merk dan ook telkens hoe vlug de tijd gaat en in hoe een beperkte mate een verslag dit werk kan meegeven.  

dm_1Haiti: Wat ik zie is dat ik “halfweg” mijn Haitiaans missie tocht was toen ik de vorige brief verstuurde. Ik kwam toen namelijk net met een beginnende gevaarlijke Mastoiditis aandoening (als gevolg van en acute midden oorontsteking) uit de Haitiaanse bergen, had een tumor gediagnosticeerd bij een verpleegster die samenwerkt met Doctors On Mission Haiti en was maar net op tijd om Pasteur Saint-Louis uit de gevangenis te helpen omdat hij zijn kerkje niet veder kon afbetalen. Dit omwille van de schrijnende armoede in de Artibonite bergstreek.

Ook beloofde ik van verder onze strategie in Haiti uit te leggen… Het Haitiaanse berggebied was dus al bezocht en ik stond op het punt van te vertrekken naar het verre Zuid-Westeljke punt waar de orkaan zo hevig had toegeslagen en er hongersnood en ziekte dreigde en ook voorkwam.

Daar heb ik dan 71 kinderen geadopteerd. Deze kinderen zijn voornamelijk weeskinderen of kinderen komende uit heel arme families. Meestal lopen ze naakt rond, hebben geen voeding, medicatie of educatie. Velen onder hen waren als het ware “ten dode” opgeschreven indien we niet onmiddellijk hadden ingegrepen. Ondanks de heel moeilijke tijd die we doorstaan omwille van de economische recessie in het Westen konden we niet anders dan ook hen van kledij te voorzien, medische zorg te verschaffen en hen ook dagelijks het nodige voedsel en scholing te geven. Nu zijn het 71 gelukkige en gezonde kids!

dm_2Het medische werk was er intens maar toch is het zo dat – als deze mensen gezond zijn en het nodige hebben – zij tot de gelukkigste van de aarde behoren. Dat is toch mijn bescheiden vaststelling. Ze hebben echt niet veel nodig….Met een paar dollar of Euro per maand – iets wat voor de Westerse mens bijna niks betekent – worden zij blije en gezonde kinderen die voedsel, medicatie en kledij hebben en ook kunnen leren lezen en schrijven.

Waarschijnlijk zullen we ook de 220 kinderen – die Pr. Saint-Louis zelf hielp ondanks zijn grote kerk schulden – ook overnemen. Het in leven houden van deze honderden kinderen is immers niet langer haalbaar voor deze brave man.

Nu in een “notedop”; onze strategie voor Haiti zoals ik in mijn vorig schrijven beloofd had…. Het is heel eenvoudig in woorden uit te leggen maar niet zo simpel om uit te voeren en de uitbouw ervan zal ook van jouw bijdrage afhangen…..

In de 2 zones waar we werken (enkele uren Noord-Oost van P.a.P. in de bergen en enkele uren Zuid-West van P.a.P. aan de ocean) willen wij deze verlaten kinderen onderdak geven hoe bescheiden de gebouwen ook moge zijn. We willen in een eerste faze deze kinderen van 1 tot 12 jaar voeding, kledij, scholing, medische zorgen en educatie geven ter plaatse omwille van de goedkope lokale levensstandaard. Eens zij 13 jaar worden willen we ze dichter bij de grotere steden brengen om ze verder van hun 13 tot hun 18de jaar scholing te geven of hen een beroep aan te leren. De kinderen van Manceau en omstreken (Artibonite bergen) zouden dan overgebracht worden naar een weeshuis in Arcaheuille ongeveer 1 uurtje van Port-au-Prince. Daar werd reeds een bouw gestart door Haitiaanse voorgangers zelf maar moest gestaakt worden omwille van …. de armoede…

De kinderen van 1 tot 12 jaar van Morency en omstreken (orkaan zone aan de oceaan) willen we ookal lokaal van zeer goedkope huisvesting, schooling, eten en medicatie voorzien (net zoals in het naburige “Flamand” zouden zij dan kunnen overgebracht worden naar of tegen Les Cayes, een groter stadje in het Zuid-Westen van het eiland waar beroepsopleiding of verdere studies mogelijk zijn.

Voila, dat is het plan! Let wel, dit plan komt niet zomaar van mij maar wel van de mensen daar zelf als de enige optie om die kinderen op een constructieve manier te helpen. Éen iets weten we zeker zonder jullie hulp is dit onmogelijk en de uitvoering is zowiezo van lange duur. Op dit moment zijn we de medische post in Manceau (bergstreek) aan het herstellen en van medicatie aan het voorzien.

Verder heeft de verpleegster met de tumor de operatie – zij het met veel pijn en maandelange herstelperiode – goed doorstaan.  Zie daarvoor ook de foto’s op Facebook onder “Doctors On Mission”. Ook hier hadden we meer dan 2.000 Euro voor nodig…  Maar…maar… net gisteren kreeg ik ook een dringende oproep voor hulp van andere verpleegster, Miss Zephir, die ookal een dringende heelkundige ingreep zal nodig hebben. Zij dient Doctors On Mission Haiti al meer dan 3 jaar op onbaatzuchtige wijze.

Bolivia: Het is boeiend om telkens weer vast te stellen hoe er voorzien wordt via specifieke fondsen opdat het werk ook in Bolivia kan verder gezet worden. Maar ook daar vraag ik de “gevers” geduld ivm volledige afwerking. We zijn momenteel bezig met de bouw van Pastor Romulo’s kerkje in de Andes – verwoest door een aardbeving – te herstellen. Pastor Romulo is altijd mijn “Inca” gids geweest voor nu al meer dan 23 jaar.  Ook zijn we verder het huis voor Dr. Ino’s familie aan het afwerken en hebben we jammer genoeg ernstige waterschade ondervonden bij onze nieuwe kliniek op onze Zuiderse basis in Tarija. Ook hier wegen de laatste loodjes het zwaarst. Nochtans functioneert dit medisch centrum reeds prima sinds Mei 2013. Het is immers winter nu op het Zuidelijk halfrond en in de Andes bergen betekent dit “droog seizoen”.  En ja hoor, ook het medisch centrum in Yamparaez – waar we de kantoren hebben omgevormd tot kliniek – draaien prima.

dm_3Maar de meeste niet specifieke algemene fondsen worden weer steeds gebruikt om in de dringende medische noden van zovele arme families te voorzien.

Romulo, is met wagen en 6 pasagiers ook in het ravijn terecht gekomen door klapband van het voorste wiel. Behalve de bijna ”per total” – want ondertussen weer hersteld – en een nogal dure heelkundige ingreep van 1 pasagier was niemand echt zwaar gekwetst, ook niet zijn 3 jaar oud zoontje Job.

Zelf ben ik dus toen afgezakt naar Europa. Zoals velen terecht opmerken betekent dit niet zomaar direct een “vakantie” door de vele kontakten met familie en vrienden die moeten aangehaald worden. Ook wacht er – toch wat mij betreft – meer dan voldoende achterstallige administratief werk.

Ook werd ik ondertussen terug ernstig ziek. Dit gebeurde gelukkig in Belgie. Maar na 4 weken hospitalizatie in het Universitair Ziekenhuis in Gent ben ik nu weer aan de beterhand. Eens het ergste voorbij had ik – zoals de andere patienten – geen behoefte aan “lees boeken”. Vanuit mijn ziekenhuisbed kon ik “online” het werk van de teams in de verscheidene landen verder opvolgen….

Zoals u wellicht weet en/of beseft is vooral Pakistan een bijna onmogelijke opdracht. Ik heb er wel de nodige kontakten maar omwille van moorden op verpleegsters en vooral buitenlandse dokters die de minderheidsgroepen (= 6 miljoen mensen!) willen helpen is betreffende zone zo gevaarlijk dat ik er het laatste jaar niet meer naartoe heb kunnen reizen. Ook nu zijn er bomaanslagen gemeld van de Taliban en Al Qaeda net op en tegen de luchthaven waar ik normaal land. Buitenlanders worden door alle Westerse ambassades ten stelligste aanbevolen van niet af te reizen naar Pakistan.

dm_4Het maakt in Pakistan al weinig verschil uit tot welke religie je eigenlijk behoort. Zelfs niet of je gelooft of niet tenzij je Moslim bent. Dan alleen zal jou niks overkomen. Tenminste als je extreem genoeg bent en niet – als gematigde moslim – meewerkt met organizaties die er een andere religie op nahouden. Ook de humanitaire organizaties zoals de vaccinatie teams van de Wereld Gezondheidsorganizatie zijn er een mikpunt. De aanvallen zijn meestal dodelijk.

Zolang je niet in de Koran gelooft en je je niet onderwerpt aan de strenge Sharia wet behoor je simpelweg tot de vijand. De minderheidsgroepen – waar wij mee werken – krijgen geen hulp van de Moslim regering, mogen niet verder studeren, moeten werken als slaven bij hun moslim heren, worden mishandeld en misbruikt en wonen daarbij nog in de “overstromingsgebieden” aan de voet van de Westelijke uitlopers van het Himalaya gebergte.

Toch helpen we er nog steeds geval per geval zoals Aksha,het tienermeisje dat hevig verbrand was ; Ramish die een dringende heelkundige ingreep had of Rahoo, het jongetje met een ernstige levertumor die dringend zou moeten geopereerd worden. Ook om dit verder te kunnen doen hebben we uw hulp hard nodig! Op dit moment sterven er duizenden in het gebied waar we werken omwille van de uit de Tibet altijd terugkerende grote overstromingen. Zoals vorige jaren kunnen we echter weinig doen dit jaar omdat we – alhoewel we de kanalen hebben – niet over de nodige financiele middelen beschikken. (cfr. Facebook).

Nog de hartelijke groeten en dank voor alle steun!  

Rik en alle DM teams.

This Post Has 0 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back To Top