Nederlands
Engels 
Gebedsonderwerpen – 03/2012
1/ Haiti:
In Haiti is alles heel vlot verlopen en konden we een medische expeditie ondernemen naar heel afgelegen gebieden (ik was er blijkbaar de 1ste blanke die ze ooit zagen). We deden dit via “motorcycles” met het ganse team…uren en uren op stoffige gevaarlijke paden door de bergen heen.
Bolivia – januari-update
In Bolivia ben ik ondertussen weer « persona non grata » geworden… Tegen alle verwachtingen in heeft de maffia in de Amazone doorgezet met de vervolging. Ook hebben zij nog steeds al de gestolen goederen van ons huisje daar niet teruggegeven, zelfs niet de persoonlijke spullen. We zijn nu weer met man en macht bezig om ook deze valse betichtingen ongedaan te maken. Er is nochtans zoveel te doen in Bolivia – eerder op administratief vlak – dat ik daar zo vlug mogelijk naar toe wil maar eerst moet ik « groen licht » krijgen van onze advokaten. In Januari 2012 zou ik er moeten geraken… Ondertussen gaan alle medische expedities daar door zowel vanuit onze Andes basis als vanuit onze Zuidelijke basis waar we de Quetchuas en Guaranies bereiken. Alleen in de Amazone kunnen we voorlopig niks aanvangen… Klik hier om een donatie te doen aan Doctor’s On Mission het werk rond in Bolivia.
Conflict in Pakistan
Terwijl ik vollop bezig was met het Haitiaans projekt kreeg ik dringende berichten binnen….vanuit Pakistan weeral. Ons team was in een hinderlaag terecht gekomen en beschoten door extreme moslims die gewapend waren met 8 automatische geweren. Als bij wonder was er geen enkele gewonde en kon het stokoude kleine witte busje door de hinderlaag komen. Pr. Viktor beschrijfde het als volgt : « In samenwerking met Voice of the martyrs (de enige organizatie waarmee we daar kunnen samenwerken) brachten we dekens, literatuur en andere benodigdheden naar een bepaalde streek. We wouden God’s compassie tonen in de acties die we doen. Nadien hadden we een prachtige gebedsmeeting waarin de Blijde Boodschap werd uitgelegd. De « vijand » was duidelijk niet blij met deze actie. Toen we terug onderweg naar huis waren werden we in een ingesloten aarden weg plots beschoten door zeker 6 radicale fundamentalisten. Ze beschoten ons met automatische wapens. Ik kon in hun ogen kijken en zag niks anders dan « haat ». Maar God mag geprezen worden want we kwamen niet alleen veilig door deze hinderlaag ; er was ook geen enkele kogel die ons had geraakt ! » Nu al 2 weken geleden werden ook 2 voorgangers in Pakistan ontvoerd. Ons jong team – dat geen gevaren kent door hun groot geloof – volgde de ontvoerders maar geraakten het spoor ijster toen het nacht werd ergens in een dicht bebost gebied. Ook een ander drama speelde zich ondertussen af. Een 12-jarig Christen meisje, onderweg naar school, was gevallen in een 7 meter diepe put en was op slag dood. Ons team is deze zeer arme familie gaan bezoeken en had geschenken mee (voedsel, kledij) om hen te troosten. Ook gisteren nog (12 Januari) kreeg ik dringende oproepen binnen om kinderen het leven te redden via medicatie, chirurgies, etc… Het geld was immers jammer genoeg op en we konden niet helpen… Klik hier om een donatie te doen aan Doctor’s On Mission het werk rond in Pakistan.
HIATIAN gespleten gehemelte Chirurgie
1 week rusten kon ik doorreizen naar Belgie. De Haitiaanse kinderen waren net aangekomen…1 week vroeger dan gepland! 48 uur hebben we moeten zoeken naar hen! Er was immers geen reisschema opgestuurd. Vrienden wachtten uren en uren op de luchthaven. Ikzelf ging op zoek de dag nadien op de luchthaven van Brussel (Zaventem). Plots kreeg ik een verlossende telefoon van een NMBS beambte die bevestigde dat de kinderen zich in het treinstation “Gare du Midi” in Brussel bevonden! Zij waren met de Thallys trein vanuit Parijs in het trein station van Brussel aangekomen. Ik trof hen s’avonds laat aan verkleund van de kou (hadden geen warme kledij), zonder geld en uitgehongerd. Alidieu, het kreupele jongetje had al die tijd in zijn broek gedaan want kon nooit op tijd op toilet geraken in de vliegtuigen… Ze hadden de reis gedaan met maar liefst 4 lange stops… om het allemaal zo goedkoop mogelijk te houden. En toen begon het Haitiaans Chirurgisch projekt…. Het slorpte meer tijd en energie op dan ik had gedacht en niet voor mij alleen… Toch werd het alles tesamen een groot succes. Onze grote dank gaat eerst en vooral uit naar Dr. Cesteleyn en ook Dr. Fransen en hun medische teams. Zelf kon ik Dr. Cesteleyn assisteren daar ik vroeger (1986-1988) met hem een aantal jaren heb samengewerkt. Ook hadden we samen een 8 tal chirurgische projekten gerealizeerd in Bolivia. Dit was in de jaren 90. Onze grote dank gaat ook uit naar Talitha en haar ouders, Lanielle & Wim (die al 5 kindjes hebben) en mijn broer Chris en Veerle die voor de nodige huisvesting, warmte (letterlijk en figuurlijk) en eten zorgden. Deze hulp maakte het projekt voor mij nog enigszins dragelijk want ik stond wel in voor alle transport van en naar 3 verschillende hospitalen en prive praktijk van Dr. Cesteleyn; kontakten, logistiek; follow-up; etc…. En ondertussen moest de dagelijkse administratie verder gedaan worden. De laatste dag begaf mijn wagen het… Waarschijnlijk een ernstig defekt want een enorme brandgeur steeg op toen ik de wagen om 4:00 AM in de morgen wou starten om de kinderen naar de luchthaven te brengen op 29 December. De foto’s voor en na de operaties liegen er niet om. Nu Celaine niet meer opgesloten moet zitten in de berghut van haar ouders diepweg in Haiti wil zij beginnen studeren en denkt aan verpleegster te worden. Zij had een bilaterale (aan beide kanten) hazelip. Alidieu die zwak begaafd is en een unilaterale hazelip had heeft nu bijna een volledig normaal gezicht. Omwille van zijn kreupelheid en mentale achterstand gaat hij echter een moeilijk leven tegemoet in een land als Haiti dat geen opvangcentra kent voor zulk een kinderen. In zijn streek (Manceaux) zijn er trouwens honderden weeskinderen die naakt en geteisterd door ziekten rondzwerven… In zijn streek (Artibonite) en omgevende streken waren maar liefst al 465.000 cholera patienten aangetast. Ongeveer 10.000 mensen, meestal kinderen zijn er al aan bezweken. Eliane, de verpleegster die mee was maar ook een aandoening had en al 2 maal in Haiti tevergeefs geopeerd werd, kreeg eindelijk dankzij CT-scan en MNR onderzoek de juiste diagnose en Dr. Cesteleyn verwees haar door naar een vriend van hem… de enige die zulk een behandelingen kan uitvoeren in gans Belgie. Gelukkig bleek dat ook in Gent te zijn. Zij kwamen de laatste dag van 2011 in Haiti toe. Omwille van het kreupele jongetje Alidieu hadden ze het vliegtuig al in Parijs gemist maar door goede coordinatie en barmhartigheid van mensen in Parijs konden ze nadien weer verder op weg…. In Haiti werden ze entusiast onthaald. Ons team daar in Haiti en vrienden daar waren uiterst verwonderd van als het ware deze “nieuwe” gezichten te zien. Klik hier om een donatie te doen aan Doctor’s On Mission het werk rond in Haiti.
Pakistan Update
Toen zijn we naar Gojra trokken. Het is onze bedoeling van iedereen van gelijk welke godsdienst of politieke strekking met dezelfde liefde te verzorgen om zo God’s liefde naar een verloren wereld uit te dragen. De expeditie naar Gojra was echter een speciale misie omdat we daar vooral de zwaar vervolgde Christenen wouden ondersteunen. Er was ook een evangelizatie campagne gepland. Al bij al was dit een zeer gedurfde onderneming… Het was immers daar waar nog niet zo lang geleden 300 huisjes van Christenen en 7 kerkjes in brand werden gestoken door een meute van 10.000den fanatieke Moslims. Alsof dit nog niet genoeg was werden 8 Christenen levend verbrand. Ik heb dit zelf kunnen zien via video beelden… afschuwelijk! Het ergste wat me bijgebleven is was te zien hoe een meisje van nog geen 14 jaar eerst de linker arm werd afgekapt en dan in brand werd gestoken. Geen woorden kunnen zulk een drama’s beschrijven…. Het versterkt alleen mijn gevoel om verder alles te blijven geven om deze mensen te helpen. Als buitenlandse zendeling werd ik op het podium uitgenodigd om te getuigen in een “open lucht” meeging. Ik wist dat het voor een sluipschutter niet moeilijk was om me neer te schieten vanuit 1 van de omringende gebouwen. Deze gebouwen zijn daar immers als duivenhokjes torenhoog op mekaar gebouwd. Normaal mogen Christenen in deze regio ook geen wapens dragen. Toch kregen ze voor het eerst van de lokale politie toestemming om zichzelf te bewapenen en zo een eigen “security” dienst op te stellen. De schrik sloeg mij om het hart toen ik die zwaar bewapende mensen links en rechts van mij zag wandelen tot men mij overtuigde dat het Christenen waren… Er was de dagen ervoor veel gebeden en voor we vertrokken kreeg ik via 1 van de bijna 7.000 vrienden die het werk van DM volgen op Facebook onder “Mission Doctors” nog Psalm 91 mee. Het nam mij alle angst weg. Ik had niet alleen veel vrede maar ook de nodige moed gekregen om volluit te gaan. Het waren juist de dagen waarin de Moslims de jaarlijkse offers doen van geiten en schapen naar het verbond tussen Abraham en God. Ik kreeg een ingeving dat de brief aan de Hebreeuwen ook de brief aan de Moslims kon geweest zijn. Het is de brief in het Nieuwe Testament die zo duidelijk aantoont dat het offer van Christus voor eens en voor altijd voldoende was voor eenieder die in Hem gelooft. Noem het “de grote gift” die Jezus Christus ons gegeven heeft toen Hij op aarde wandelde. De “enorme genade”… door God’s zoon geschonken voor allen die in Hem geloven. Geen geweld, geen oorlog zoals daar zoveel te zien is. Christus, niet alleen profeet maar ook Zoon van God, De vreedzame Revolutionair die geen wapens nodig had, die niet vervolgde maar enkel de boodschap van de ware vrede bracht. De Revolutionair die enkel uitnodigt. De Goede Vader die via Hem vele “verloren” zoons en dochters wil opnemen in Zijn Koninkrijk. Meer dan 1.000 mensen waren afgekomen naar Gojra…en het werd een reuze feest! Een onzichtbare bescherming omgeefde ons allen… Dankzij Rinus Wagtmans, de vroegere Nederlandse ploegmaat van Eddy Merckx in het Molteni team, kreeg ik kontakt met een Pakistaan zakenman, een gematigde Moslim!, die ons 100.000 Rupies gaf (ongeveer 1.000Euro) om onze volgende expeditie gesponsord te krijgen. Een ware zak vol briefjes geld… En zo trokken we nadien de bergen in, Noord-West van Islamabad richting Texala voor een grote en belangrijke medische expeditie. Ook daar was de toestand allesbehalve veilig. Het is het oord waar de Taliban zit en vele extreme Moslims die in de ganse regio de “sharia” wet willen opleggen. De vrede bleef echter ten allen tijde in ons hart. De teamgeest was zo goed dat het wel een uitstapje leek naar de Alpen of de Pyreneeen… Zo geborgen voelden we ons. Toch werd ik gedurende het werk plots erg ziek en diende terug te keren. Omdat ze van ons goede werken wisten kreeg ik – ondanks het feit dat ik het goedkoopste ticket had gekocht een zit in “first class”. Een heel vriendelijke man nam plaats naast mij. Koortsig als ik was vertelde ik met mijn laatste krachten mijn verhaal… De man was zwaar onder de indruk. Toen vertrouwde hij mij toe dat hij een hoog geplaatste functionaris was van de Amerikaanse regering. Hij bleek ook de oprichter te zijn van Project Hope in de US en had al duizenden huisjes laten bouwen in de overstromingsgebieden. Hij beaamde volluit hoe gevaarlijk de toestand was in Noord-Pakistan. Zo goed als alle logistieke hulp voor Afghanistan zou ondertussen zijn overgebracht naar Oezbekistan. Ook hij wist dat geen enkele “infidel” (niet moslim) kon genieten van een goede behandeling in de Moslim hospitaals. Hij beloofde mij om Doctors on Mission te helpen met de bouw van een medische missie basis met hospitaal! Volgende week zal ik hem persoonlijk ontmoeten als ik op doorreis ben naar Bolivia en Haiti. Het gesprek werd gevoerd toen we over Kabul (Afghanistan) vlogen richting Oezbekistan. Daar bracht hij mij naar de VIP lounge opdat ik zou kunnen rusten. Nadien kon ik nog net een vliegtuig naar Moscou halen maar moest afstappen. Mijn ziekte werd ernstig. Grote blauw-zwarte vlekken kleurden mijn huid en het ergste was wanneer ik als het ware electrische schoks en bliksemschichten in mijn hoofd voelde. Ik wist dat het kleine craniale bloedingen waren. Ik kon niet meer verder reizen maar wou ook niet naar een hospitaal gaan. 1 asperientje en ik kon doodbloeden. Ik wist welke tropische aandoening ik had en dat ik vooral veel moest rusten. Ik liet mij brengen naar een goed hotel om te rusten en had de nodige medicatie bij mij waarvan ik wist dat ik die kon nemen. Daar kreeg ik een wonderlijke aanraking van de Heer en mijn ganse lichaam herstelde wonderbaarlijk snel… Ook een enorme vrede kwam in mijn ziel, mijn hart… Klik hier om een donatie te doen aan Doctor’s On Mission het werk rond in Pakistan.
VOLG ONS OP: